Ραδιοανοσολογική Δοκιμασία (RIA)


  Ορισμός   Σύγκριση με άλλες τεχνικές   Πεδία Έρευνας
  Τεχνική   Εξάλειψη   Εταιρείες / Παρασκευαστές RIA
  Εφαρμογές   Μέλλον   Αναφορές

Τεχνική
Ραδιοανοσοδοκιμασία (RIA)




Η Ραδιοαονοσοδοκιμασία είναι μία από τα χαρακτηριστικά παραδείγματα τεχνικής ραδιοανίχνευσης χρησιμοποιώντας ένα ραδιοϊσότοπο. Ο ανταγωνισμός ενός αναλύτη με τον ραδιενεργά επεξεργασμένο ανταγωνιστή του για ένα περιορισμένο ποσό αντισώματος, είναι η βασική αρχή αυτής της τεχνικής. Η αύξηση της συγκέντρωσης του αναλύτη αναστέλλει τη σύνδεση του επεξεργασμένου με ραδιενέργεια αναλύτη στο αντίσωμα. Η συγκέντρωση του αγνώστου προκύπτει από τη σύγκριση της ανασταλτικής δράσης της σύνδεσης του ραδιενεργά επεξεργασμένου αναλύτη σε σχέση με εκείνο ενός γνωστού προτύπου (φθίνουσα καμπύλη).

Εν συντομία, το αντιδραστήριο RIA περιέχει δοκιμαστικά σωληνάρια που έχουν επωαστεί με το αντίσωμα. Πρότυπα διαλύματα ή οροί προστίθεται (10-200μl όγκο) μαζί με τον ραδιενεργό ανιχνευτή. Το περιεχόμενο επωάζεται για 1- 5 ώρες και τα σωληνάρια εκκενώνονται με την απόχυση ή αναρρόφηση του περιεχομένου. Τα σωληνάρια πλένονται με το παρεχόμενο πλυστικό διάλυμα και μετριούνται σε ένα μετρητή γ-ακτινοβολίας. Οι κρούσεις που παράγονται από τα γνωστά πρότυπα διαλύματα που χρησιμοποιούνται στη δοκιμασία παράγουν μία καμπύλη δόσης-απάντησης και η άγνωστη συγκέντρωση στα δείγματα των ορών εξάγεται από τα δεδομένα της καμπύλης.

Ανοσοραδιολογική Δοκιμασία (IRMA)




Μία πιο ευαίσθητη και ειδική τεχνική είναι η ανοσοραδιολογική δοκιμασία (IRMA), που είναι μία βελτιωμένη μορφή της αρχής RIA. Στην IRMA, ο αναλύτης επωάζεται με ραδιενεργό αντίσωμα που βρίσκεται σε περίσσεια. Η τεχνική IRMA δύο θέσεων, μία περαιτέρω τροποποίηση της τεχνικής IRMA, χρησιμοποιεί δύο αντισώματα (το ένα εκ των οποίων επεξεργασμένο με ραδιενεργό ιώδιο-125) για να κλειδώσει τον αναλύτη δίκην «sandwich». Η IRMA δύο θέσεων έχει καλύτερη ειδικότητα από ότι οι συμβατικές ραδιαονοσοδοκιμασίες.

Η αύξηση της συγκέντρωσης του αναλύτη (αντιγόνου) ενισχύει τη σύνδεση του ραδιενεργού δεύτερου αντισώματος στο σύμπλοκο αντιγόνου-αντισώματος. Η συγκέντρωση του αγνώστου προκύπτει από τη σύγκριση της σύνδεσης του επεξεργασμένου αντισώματος σε σχέση με εκείνη ενός κανονικού προτύπου (αύξουσα καμπύλη).

Εξέλιξη της τεχνικής




Η τεχνική RIA έχει υποστεί με τα χρόνια ορισμένες βελτιώσεις ώστε να γίνει πιο φιλική. Η μία εξ αυτών αφορά την εισαγωγή των δοκιμασιών ξηράς φάσης. Ο διαχωρισμός του συνδεδεμένου αναλύτη με το ελεύθερο αναλύτη μετά τη RIA/ IRMA είναι βασική. Σε δοκιμασίες ξηρής φάσης, το αντιδρών αντίσωμα ακινητοποιείται στην ξηρά φάση όπως είναι οι σωλήνες πολυεστυρενίου, και ο διαχωρισμός επιτελείται με απλή απόχυση του περιεχομένου του αντιδρώντος σωληναρίου.

Τα αντισώματα που συνδέονται με μαγνητικά σωματίδια προσφέρουν μία τεχνική φιλική για τον χρήστη και τον παρασκευαστή σε δοκιμασίες ξηρής φάσης. Σ’ αυτή την περίπτωση, το αντίσωμα ζευγαρώνεται με κυτταρίνη ενσωματωμένη σε μαγνητικά σωματίδια. Στο τέλος της επώασης, ο διαχωρισμός του συνδεδεμένου με τον ελεύθερο αναλύτη επιτελείται με την τοποθέτηση της συστοιχίας των δοκιμαστικών σωλήνων σε ένα μαγνήτη, ακολουθούμενος από την απόχυση του ελεύθερου αναλύτη.